آیین های اردیبهشت ماه

مراسم و سنت های ایرانی در اردیبهشت ماه

مراسم و سنت های ایرانی در اردیبهشت ماه
مراسم	زمان	مکان	توضیح
"جشن چهلم نوروز"یا "جشن چلمو"	10 اردیبهشت	شیراز و کرمان	در مناطق مرکزی ایران در این روزجشنی به نام "جشن چهلم نوروز" یا "جشن چلمو"برگزار می شود.این جشن در شیراز در کنار حوض ماهی سعدیه برپا می شود و کرمانی هادر این روز به زیارت" شاه خیراله" می روند.پخش آش شیر نیز جزء مراسم این جشن است.
"ورف چال" یا "برف چال"	در فاصله 1 تا 15 اردیبهشت	روسای اسک در مازندران	این مراسم در یکی از روزهای جمعه در فاصله اول تا پانزده اردیبهشت ماه که آخرین برف های زمستانی در حال ذوب شدن است.انجام می شود.در این روز کلیه مردان، روستا را ترک کرده وهمه امور به دست زنان است. وامور روستا دراین روز در دست زن های محل است. مردان روستا پس از رسیدن به محل ورف چال، اقدام به جدا کردن قطعات برف از کوه می کنند و هر کس مقداری از قطعات آخرین برف زمستانی را به داخل چاه می ریزد.سپس همگی به روستا باز می گردند.این مراسم ریشه در مبارزه با کم آبی برای دام ها در فصل تابستان دارد.
پنجاه به در	19 یا 20 اردیبهشت	قزوین	مردم قزوین در روز 19 یا 20 اردیبهشت نیز به صحرا می روند و از خدا طلب باران و سرسبزی می کنند که به آن " پنجاه به در " می گویند.
گلاب گیری	نیمه های اردیبهشت	نیاسر و قمصر در کاشان	جشن "گلاب گیری " در نیاسر و قمصر کاشان، در میانه های اردیبهشت ماه و به مناسبت چیدن گل محمدی انجام می شود.
مراسم کشتی امامزاده زادک	آخرین جمعه اردیبهشت	امامزاده زادک در قوچان	این مراسم در امامزاده زادک قوچان برگزار می شود.
سورانه "بانه مری"	اواخر اردیبهشت	بوکان در آذربایجان غربی	هم زمان با آغاز کوچ بهاره به سوی ییلاقات، سورانه " بانه مری " برگزار می شود. این جشن را بیشتر عشایر و ایلات کرد برگزار می کنند.

آفتاب خواهی

خلاصه: اگر باران ببارد و مانع فعاليت كشاورزي شود، زن هاي روستا به طور جمعي شعر زير را مي خوانند : باران كو، باران بي پايان كو، گندم كه زير خاكه، از تشنگي هلاكه، يا ... محل: استان مازندران - شهرستان ساري، روستاکراکت کیاسر نوع: آداب و رسوم
اگر بارندگي زياد باشد براي اين باران بند بيايد نام هفت يا چهل كچل را بر كاغذ مي نويسند و آن به بندي آويزان مي كنند تا باد بخورد و باران قطع شود يا با خواند دعا و نذورات مختلف از خداوند طلب آفتاب و در آمدن خورشيد مي كنند.در روستاي « كرات كياسر» شهرستان ساري، اگر باران ببارد و مانع فعاليت كشاورزي شود، زن هاي روستا به طور جمعي شعر زير را مي خوانند : باران كو، باران بي پايان كو، گندم كه زير خاكه، از تشنگي هلاكه، يا حضرت سليمان، روز افتاب و شب باران » در روستا « ولويه كياسر » ساري هنگامي كه باران به مدت چند روز ادامه داشته باشد براي بند آمدن آن بچه هاي روستا قوطي هاي حلبي را به نخي مي بندند و دو سر نخ را مي گيرند و در كوچه هاي محل راه مي روند و دسته جمعي شعر زير را مي خوانند « قوطي قوطي افتاب كن، يك مشت برنج تو ابا كن، ما بچه هاي گرگيم، از سرمايي بمرديم، يا قرا، يا كتاب فردا بشه آفتاب.در روستاي « كليج كلادودانگه » در هنگام بارش زياد باران، بچه هاي محل لباس كهنه مي پوشند و با جارو و گل و لاي كوچه ها را به هم مي زنند و ميخ وانند « بابروم – بابروم ، امروز آفتاب فردا آفتاب پيرا ( پس فردا( آفتاب آنگاه افراد هر خانواده به بچه ها مواد غذايي و يا شيريني مي دهند.در روستاي « علي اباد دودانگه » منطقه سواد كوه، وقت بارش زياد باران اهالي محل پارچه اي را از امامزاده شاهزاده حسين مي ربايند پس از آفتابي شدن هوا آن پارچه را به اضافه پارچه ديگر به امامزاده پس مي دهند.

منع خبر : http://www.ichto.ir/tabid/562/Default.aspx?namalmoosid=1 درج خبر : 4/2/1388

تاریخ

آیین برف چال در دامنه دماوند

یکی از آیین‌های کهن ایران‌شهر، مراسمی است به نام برف چال. مراسمی که تاریخش به ۶ قرن می‌رسد. مراسمی که پس از گذشت قرن‌ها هنوز بر جاست و بسیاری را از گوشه و کنار ایران به این منطقه سر سبز شمال جذب می‌کند. امسال نيز به همت شورای شهر روستای آب اسك و اهالي اين روستا این مراسم نهم ارديبهشت ماه برگزار‌شد.

محل اصلی برگزاری این آیین دیرین، روستایی است به نام "آب اسک" لاریجان، واقع در دامنه چکاد دماوند. روستایی واقع در ۹۰ کیلومتری تهران، واقع در مسیر تهران به آمل

مراسم برف چال چنین است: روزی از بهار، روزی از هفته اول اردیبهشت، مردان روستای آب‌اسک به منطقه برف چال می‌روند. برف چال، در واقع چاله‌ای است که مردان در آن برف می‌انبارند. و طبق رسمی دیرین، چاهی حفر می‌شود به قطر ۵ متر و عمق ۱۲ متر. آنگاه مردان آب‌اسک، برف‌ها را قطعه قطعه کرده و در این چاه انبار می‌کنند. مراد از این کار در سده‌های پیشین انبار آب بوده است برای گله و انسان، در آن هنگام که طبیعت از عرضه آب به دام و دامدار در این منطقه تن می‌زده است.

جالب اینجاست که در چنین روزی، روستا کاملا در اختیار زنان قرار دارد و هیچ مردی را به آن راهی نیست. زنان ضمن پاسداری از روستا در غیاب همسران، پدران و پسران خود، مراسم زن شاهی یا مادرشاهی را برگزار می‌کنند.

این آیین پس از گذشته ۶۰۰ سال هنوز همچون آیینی متبرک جشن گرفته می‌شود و بسیاری از مشتاقان آیین‌های کهن را از گوشه و کنار کشور به خود جلب می‌کند. این مشتاقان در این روز برای دیدن این آیین دیرین، به دامنه قله دماوند می‌آیند و با مردان روستای آب‌اسک در برف چال و با زنان این روستا در دامنه چکاد دماوند این آیین کهن را ارج می‌نهند.